A Mother’s Day and AANHPI Heritage Month Reflection on Immigration, Family, and Resilience
Arriving in America with Nothing but Each Other
When my mom and I arrived in the United States, we didn’t have a soft landing. My aunt was supposed to pick us up from the airport, but she was late. My mom didn’t speak English. She was holding the weight of immigration and motherhood in a brand new country. And I was having a meltdown over a balloon.
It was one of those shiny foil balloons at an airport gift shop. I was four years old and overwhelmed from a 17-18 hour plane ride. It cost twenty dollars, and my mom didn’t have twenty dollars. I cried, loudly and dramatically, in the middle of a strange place while she tried to calm me down and hold herself together at the same time.
That story stuck with us. It’s not just about the balloon. It was the moment we arrived, physically and emotionally. It captured the helplessness she felt, and the way that survival in a new country often looks like saying no to things you wish you could say yes to. A scared young mom and her small child, already feeling the weight of survival in a place that didn’t make space for either of us. That moment was one of many.
Life in a Chinatown Apartment
My grandparents and aunt had come to America just a few months earlier to see if life here was even possible. They found a small apartment in Chinatown and told my mom it was worth a try. That 1 bedroom apartment became home for roughly 7 of us: my mom, me, my grandparents, my aunts, and my aunt’s partner. They rooted themselves in the Thai community. A lot of it was word-of-mouth, someone knew someone from the same village back home, and that was enough. People showed up for each other because no one else was going to.
My mom worked three jobs. My grandparents and aunt rotated shifts. I was the only grandchild, so they passed me around depending on who was on shift and who was home. There weren’t babysitters. There wasn’t childcare. There was just family and hustle.
Becoming the Translator and the First in School
Like most 1.5 generation-ers, I was the first child in my family to attend school in the United States. That meant I learned English first, and I quickly became the one who had to explain everything. I translated household mail. I interpreted medical forms and legal documents. When I was in fifth grade, I looked up how to write checks on our DSL internet and started helping pay the bills.
I learned that being helpful meant being valued. I learned to sound confident even when I wasn’t. I learned that if I didn’t figure it out, no one else could. That’s a lot of pressure for a kid. But it didn’t feel like pressure at the time. It just felt like my role.
My Mother: The Middle Child and the Family Mediator
My mom is the middle child, which is probably why she’s always been the one to keep things from falling apart. She managed conflict, used the good ol’ Franklin’s LM 4000 Speaking Dictionary to navigate her way through the world, and made sure everyone was taken care of. When she had me, she didn’t get to finish college. She had to work to support the family and raise a child in a country that felt like it was working against her at every turn. She wanted me to have what she didn’t. That meant education. That meant stability. She poured everything into me. Her dreams, her labor, her hopes for something better. She missed out on those opportunities, so she did everything she could to make sure I wouldn’t. The sacrifices she made are hard to put into words. She gave up her own future so I could have mine.
The American Dream: What Was Promised and What It Actually Feels Like
My mom came to the United States for the same reason many immigrants do. The promise of opportunity. The chance at a better life for her children. And in some ways, that dream came true. I got the education. I built a stable career. I have a doctorate and a private practice.
But the version of middle class life we have now doesn’t match what was promised. No one has a retirement plan. No one has a 401(k). We are still working to keep the lights on and meet basic needs. We just keep working to pay for our lives. That’s what “middle class” looks like now. It is still survival, but slightly less precarious. We live with more comfort than we used to, but the grind never really stops.
Even education, the one thing my mom believed in most, is under threat. Schools are underfunded and politicized. Higher education, once considered the ticket to a better life, now comes with crushing debt and no guaranteed return. My mom sacrificed her own education so I could pursue mine. But what happens when that path becomes just another struggle?
And the country that convinced millions of immigrants to come here with the idea that hard work would be rewarded? We talk about freedom, but what kind of freedom is it when people are constantly calculating the cost of getting sick, of having a child, of growing old?
We juggle multiple incomes, sometimes active and sometimes passive, just to get by. To keep up with housing costs, food, and basic needs, we have to be financially savvy and constantly thinking ahead. There is no rest. There is no safety net. There is no arrival point. Just planning and adjusting and hoping it will be enough.
Sometimes I used to wonder if my mom wanted to move back to Thailand, especially on nights when I saw her sitting at the old IKEA dining table she still has, quietly looking through our bills trying to not worry anyone. In many ways, that is still home for her. She left so much behind. And although she never says it directly, I think there is grief in that choice. Grief for the life she wanted, the community she misses, the life she left behind, and the one that never fully materialized. I feel that too, even though I was raised here.
It is strange to live in the middle of a dream and a loss at the same time.
Maybe I did get further than my mom. But when I look around at the state of the systems that were supposed to give us stability, I cannot help but question whether the dream ever really included people like us.
But I also think about what we have built here. I think about the younger generations who are growing up in the tension of two cultures, two languages, two sets of expectations. I think about how many of us are learning to name what we carry and still choose to move forward with intention.
There is grief, yes. But there is also strength in being able to tell the full story. Not just the version that fits into neat boxes, but the complicated, layered, deeply human truth of what it means to come from immigrant roots and still be growing.
And there is hope in that too. Hope in the ways we stay connected to our heritage. Hope in how we show up for our communities. Hope in the possibility of building lives that make space for rest, softness, and belonging, not just survival.
If you were raised like I was, you’re probably holding a lot. Maybe some of it you’ve never said out loud. Maybe some of it you’ve been afraid to feel.
That is what we inherited.
And that is what we get to reimagine.
Intergenerational Trauma and Unseen Emotional Labor
As a therapist, I work with a lot of children of immigrants. We talk about things that never got acknowledged. We talk about guilt, pressure, and burnout. We talk about what it means to carry a family’s dreams and to also carry the silence around emotional pain. I’m not ungrateful. But I do carry wounds.
Love was always there. But so was survival. That kind of environment doesn’t always leave room for emotional presence, for rest, or for softness. Many of us grew up being strong because we had to be, not because we wanted to be.
Mother’s Day brings that up. So does AANHPI Heritage Month. Because these aren’t just personal stories. They’re part of a larger legacy. So many of our families came here looking for something more. Some found it. Some didn’t. Most of us ended up somewhere in between, holding the weight of what was given and what was sacrificed.
This is a tribute to my mom, yes. But it’s also a tribute to my grandmother, who left everything she knew to come here first. To my aunt, who showed up before the rest of us to figure out how to make life work. To every adult who took a turn watching me so someone else could work another shift. To my younger self, who learned how to “adult” because there was no other option.
This is also a tribute to the AANHPI community. During AANHPI Heritage Month, I think about how many of our stories go untold. How often we are expected to perform gratitude without acknowledging the grief that lives under it. How rarely our families are allowed to be both resilient and tired.
If you grew up like I did (translating forms, buffering stress, being “the one who had it together”), I hope you know you weren’t alone. That pressure was never yours to carry, even if you did it well.
This Mother’s Day, I’m holding space for all the things that never got said out loud. The gratitude. The grief. The complexity of loving someone who gave you everything but couldn’t give you everything you needed.
I’m thinking about the balloon I never got.
The bills I helped pay before I had a bank account.
The weight of being the first to figure everything out.
The strength my mom had and the rest she never got.
I hope you know that your story matters.
You are allowed to honor your family and tell the truth.
You are allowed to feel tired. You are allowed to want more.
You are allowed to rewrite the story while honoring where it began.
This life is not simple. It holds grief and strength, loss and love, pressure and possibility. But you are not alone in any of it. And it is okay to want something more than survival.
ลูกโป่งหนึ่งใบ กับน้ำหนักของความฝันแบบอเมริกัน
วันแม่และเดือนแห่งมรดกวัฒนธรรม AANHPI: การสะท้อนถึงการอพยพ ครอบครัว และความเข้มแข็ง
เดินทางมาถึงอเมริกา โดยมีแค่กันและกัน
ตอนที่ฉันกับแม่มาถึงสหรัฐอเมริกา พวกเราไม่ได้มีการเริ่มต้นที่ราบรื่นเลย ป้าของฉันมารับที่สนามบินสาย แม่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เธอแบกรับทั้งภาระของการอพยพและการเป็นแม่ในประเทศใหม่ ส่วนฉันก็กำลังงอแงหนักเพราะลูกโป่ง
มันคือลูกโป่งฟอยล์ที่ขายในร้านของขวัญในสนามบิน ฉันอายุสี่ขวบ กำลังสับสนและเหนื่อยล้าจากการนั่งเครื่องบิน 17–18 ชั่วโมง มันราคา $20 ที่แม่ฉันไม่มี ฉันร้องไห้อย่างดังและดราม่ากลางสถานที่แปลกหน้า ขณะที่แม่พยายามกล่อมฉันและพยุงตัวเองไปพร้อมกัน
เรื่องนี้ติดอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ มันไม่ใช่แค่เรื่องของลูกโป่ง แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการมาถึง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ มันสะท้อนถึงความกลัวและความไม่มั่นใจที่แม่รู้สึก แต่ต้องฝืนยืนอยู่เพื่อฉัน และการเอาชีวิตรอดในประเทศใหม่ซึ่งบางครั้งก็หมายถึงการปฏิเสธสิ่งที่คุณอยากให้ได้ มันคือภาพของแม่กับลูกน้อยที่รู้สึกถึงภาระของการอยู่รอดในสถานที่ที่ไม่เปิดพื้นที่ให้กับพวกเราและนั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
ชีวิตในอพาร์ตเมนต์ที่ไชน่าทาวน์
ตากับยายและป้าเดินทางมาอเมริกาไม่กี่เดือนก่อนหน้าเรา เพื่อดูว่าชีวิตที่นี่พอเป็นไปได้ไหม พวกเขาเจออพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ห้องหนึ่งในไชน่าทาวน์ แล้วบอกแม่ว่าควรลองดู ที่พักเล็ก ๆ นั้นกลายเป็นบ้านของเราประมาณ 7 คน: แม่ ฉัน ตายาย ป้า และแฟนของป้า
พวกเขาปักหลักอยู่ในชุมชนคนไทย ส่วนมากเป็นการบอกต่อกันจากปากต่อปาก มีคนรู้จักใครสักคนจากหมู่บ้านเดียวกัน แค่นั้นก็พอแล้ว คนในชุมชนช่วยเหลือกันเพราะไม่มีใครอื่นจะช่วยเรา
แม่ของฉันทำงานสามที่ ตายายกับป้าสลับกะกันไป ใครว่างก็ช่วยเลี้ยงฉัน เพราะฉันเป็นหลานคนเดียว ไม่มีพี่เลี้ยงเด็ก ไม่มีศูนย์เลี้ยงเด็ก มีแค่ครอบครัวกับความมุ่งมั่นเท่านั้น
กลายเป็นล่ามของบ้าน และเด็กคนแรกที่ได้เรียนในอเมริกา
เหมือนกับเด็ก 1.5 รุ่นส่วนใหญ่ ฉันเป็นคนแรกในครอบครัวที่ได้เข้าเรียนในระบบการศึกษาของสหรัฐอเมริกา นั่นหมายความว่าฉันเรียนภาษาอังกฤษก่อน แล้วก็กลายเป็นคนที่ต้องอธิบายทุกอย่างให้ที่บ้านฟัง
ฉันแปลจดหมายที่ส่งมาที่บ้าน แปลเอกสารทางการแพทย์และเอกสารทางกฎหมาย ตอนอยู่ 5th grade (ป.5) ฉันค้นหาวิธีเขียนเช็คผ่านอินเทอร์เน็ต DSL แล้วก็เริ่มช่วยแม่จ่ายบิล
ฉันเรียนรู้ว่าการเป็นคนที่ช่วยได้คือการเป็นคนที่มีคุณค่า ฉันเรียนรู้วิธีพูดให้มั่นใจแม้ในเวลาที่ฉันไม่แน่ใจ ฉันเรียนรู้ว่าถ้าฉันไม่หาทางออก ไม่มีใครจะหามันได้ นั่นคือความกดดันอย่างมากสำหรับเด็กคนหนึ่ง แต่ตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกว่าเป็นภาระ มันแค่รู้สึกว่า “นี่คืองานของฉัน”
แม่ของฉัน: ลูกคนกลางและผู้ประสานรอยร้าวในครอบครัว
แม่ของฉันเป็นลูกคนกลาง บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเป็นคนที่คอยประคับประคองทุกอย่าง เธอจัดการความขัดแย้ง ใช้พจนานุกรม Franklin LM 4000 เพื่อหาทางเอาตัวรอดในโลกใบนี้ และดูแลทุกคน
เมื่อเธอมีฉัน เธอก็ต้องหยุดเรียนมหาวิทยาลัย เธอจำเป็นต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัวและเลี้ยงลูกในประเทศที่ดูเหมือนต่อต้านเธอในทุกก้าว เธออยากให้ฉันได้ในสิ่งที่เธอไม่มี นั่นหมายถึงการศึกษา นั่นหมายถึงความมั่นคง
เธอทุ่มทุกอย่างให้ฉัน ความฝันของเธอ แรงกายของเธอ ความหวังของเธอสำหรับอนาคตที่ดีกว่า เธอต้องเสียสละโอกาสของตัวเอง เพื่อให้ฉันมีโอกาสของฉัน
การเสียสละของแม่มันยากที่จะบรรยายเป็นคำพูด เธอสละอนาคตของตัวเอง เพื่อให้ฉันได้มีอนาคตของฉัน
ความฝันแบบอเมริกัน: คำสัญญากับความจริงที่เผชิญ
แม่ของฉันเดินทางมายังสหรัฐอเมริกา ด้วยเหตุผลเดียวกับผู้อพยพอีกมากมาย ด้วยความหวังว่าจะมีโอกาส ด้วยความฝันที่จะสร้างชีวิตที่ดีกว่าสำหรับลูกของเธอ และในบางแง่มุมนั้น ความฝันนั้นก็เป็นจริง ฉันได้รับการศึกษา ฉันสร้างอาชีพที่มั่นคง ฉันมีปริญญาเอกและคลินิกส่วนตัว
แต่ชีวิตชนชั้นกลางที่เรามีในตอนนี้ ไม่ได้เป็นอย่างที่คำสัญญาเคยบอกไว้ ไม่มีใครในบ้านมีแผนเกษียณ ไม่มีใครมี 401(k) พวกเรายังคงต้องทำงานเพื่อให้มีไฟฟ้าใช้และมีของกิน
ชีวิตของชนชั้นกลางทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นการดิ้นรน แค่ไม่เปราะบางเท่าเดิม
เราอาจจะอยู่กันได้สบายขึ้นกว่าสมัยก่อน แต่การต่อสู้ก็ยังไม่เคยหยุดลง
แม้แต่การศึกษา ซึ่งเป็นสิ่งที่แม่ของฉันเชื่อมั่นที่สุด ก็ยังถูกคุกคาม โรงเรียนขาดงบประมาณและเต็มไปด้วยการเมือง การศึกษาระดับอุดมศึกษา ที่เคยเป็นทางสู่ชีวิตที่ดีกว่า ทุกวันนี้กลับตามมาด้วยหนี้สินมหาศาลและไม่มีความมั่นคงในผลตอบแทน
แม่ของฉันยอมสละการศึกษาของตัวเอง เพื่อให้ฉันได้เรียน
แต่ถ้าเส้นทางนั้นกลายเป็นอีกหนึ่งอุปสรรคล่ะ?
และประเทศที่หลอกล่อผู้คนจากทั่วโลกให้มาแสวงหา “โอกาส” ด้วยคำว่าความขยันจะได้รับรางวัล? เราพูดถึงเสรีภาพ แต่เสรีภาพแบบไหนกัน ที่ทำให้ผู้คนต้องคำนวณต้นทุนของการเจ็บป่วย การมีลูก หรือการแก่ตัวอยู่ตลอดเวลา?
เราต้องหาช่องทางรายได้หลายทาง ทั้งแบบทำงานเองและแบบรับรายได้แบบพาสซีฟ เพียงเพื่อจะอยู่ให้รอด ต้องคิดล่วงหน้าเสมอ ไม่มีเวลาพัก ไม่มีตาข่ายรองรับ ไม่มีจุดที่เรียกว่า “ถึงแล้ว” มีแต่การวางแผน ปรับตัว และหวังว่าเราจะไหว
บางครั้งฉันก็สงสัยว่าแม่อยากกลับเมืองไทยไหม
โดยเฉพาะในคืนที่ฉันเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเก่า IKEA ตัวเดิมที่เธอยังใช้อยู่จนทุกวันนี้ เงียบๆ พลิกดูบิลต่างๆ ในมือ พยายามไม่ให้ใครรู้ว่าเธอกังวล
ในหลายๆแง่ เมืองไทยก็ยังคงเป็นบ้านของเธอ เธอทิ้งอะไรมากมายไว้ข้างหลัง และแม้ว่าเธอจะไม่เคยพูดออกมาตรงๆ ฉันก็คิดว่าในการตัดสินใจนั้นมีความเศร้าแฝงอยู่ ความเศร้าต่อชีวิตที่เธอหวังไว้ ชุมชนที่เธอคิดถึง ชีวิตที่เธอจากมา และชีวิตใหม่ที่ไม่เคยเป็นอย่างที่คาดหวังไว้เสียทีเดียว
ฉันเองก็รู้สึกถึงความเศร้านั้น แม้ว่าฉันจะเติบโตที่นี่ก็ตาม
มันแปลกดี ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ระหว่าง “ความฝัน” กับ “การสูญเสีย” ไปพร้อมกัน
บางทีฉันอาจจะไปได้ไกลกว่าแม่ แต่เมื่อมองไปรอบๆตัว มองดูระบบต่างๆที่ควรจะเป็นรากฐานของความมั่นคง ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ความฝันแบบอเมริกันเคยเผื่อที่ไว้สำหรับคนอย่างเราบ้างไหม?
แต่ฉันก็นึกถึงสิ่งที่พวกเราสร้างขึ้นมาที่นี่
ฉันนึกถึงเด็กรุ่นใหม่ที่เติบโตท่ามกลางสองวัฒนธรรม สองภาษา และแรงกดดันจากทั้งสองโลก
ฉันนึกถึงพวกเราหลายคนที่กำลังเรียนรู้ที่จะยอมรับและเข้าใจในสิ่งที่เราต้องแบกรับ และยังคงเลือกเดินหน้าต่อไปอย่างมีจุดหมาย
แน่นอนว่ามีความเศร้า แต่ก็มีพลังในความสามารถที่จะเล่าเรื่องทั้งหมด ไม่ใช่แค่เรื่องราวที่สวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่รวมถึงความจริงที่ซับซ้อน ลึกซึ้ง และเป็นมนุษย์อย่างที่สุดของการเป็นลูกหลานผู้อพยพ ที่ยังคงเติบโตอยู่ในโลกใบนี้
และในนั้นก็มีความหวังด้วย
ความหวังในวิธีที่เรายังคงเชื่อมโยงกับรากเหง้าของตัวเอง
ความหวังในวิธีที่เรายังอยู่เคียงข้างชุมชนของเรา
ความหวังในชีวิตที่ไม่ใช่แค่การอยู่รอด แต่มีที่ว่างให้เราได้พัก และได้รู้สึกว่าตนเองมีที่อยู่
ถ้าคุณเติบโตมาแบบฉัน
ถ้าคุณเติบโตมาแบบฉัน แปลเอกสาร รับแรงกดดัน เป็น “คนที่ต้องดูแลทุกอย่าง”
ฉันหวังว่าคุณจะรู้ว่า ประสบการณ์แบบนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับคุณแค่คนเดียว
ภาระนั้นไม่เคยควรจะเป็นของคุณ แม้ว่าคุณจะรับมันไว้ได้อย่างดีแค่ไหนก็ตาม
วันแม่ปีนี้ ฉันกำลังเปิดพื้นที่ให้กับสิ่งที่ไม่เคยพูดออกมา
ทั้งความกตัญญู ทั้งความเศร้า
ทั้งความซับซ้อนของการรักใครสักคนที่มอบทุกอย่างให้คุณ
แต่ก็ไม่อาจให้คุณได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ
ฉันนึกถึงลูกโป่งที่ฉันไม่ได้
บิลที่ฉันช่วยจ่ายก่อนจะมีบัญชีธนาคาร
น้ำหนักของการเป็นคนแรกที่ต้องรู้ทุกอย่าง
ความเข้มแข็งของแม่ และการพักผ่อนที่เธอไม่เคยได้รับ
ฉันหวังว่าคุณจะรู้ว่า เรื่องราวของคุณมีความหมาย
คุณสามารถให้เกียรติครอบครัว และพูดความจริงได้พร้อมกัน
คุณมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเหนื่อย
คุณมีสิทธิ์ที่จะอยากได้มากกว่านี้
คุณมีสิทธิ์ที่จะเขียนเรื่องราวใหม่ พร้อมกับยังเคารพที่มาของมัน
ชีวิตนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
มันมีทั้งความเศร้าและความแข็งแกร่ง
การสูญเสียและความรัก
ความกดดันและความเป็นไปได้
แต่คุณไม่ได้อยู่คนเดียวในเส้นทางนี้
และมันโอเค ที่คุณจะอยากได้มากกว่าแค่การอยู่รอด